Babası kızının gözlerinin içine baktı. Gözlerinde heyecan vardı. Aşk, bütün kusurları perdelemişti.
"Biraz daha tanı kızım." dedi sadece.
Ama genç kız dinlemedi.
"Sen onu tanımıyorsun. Çok iyi biri."
Babası sustu. Çünkü bazı gerçekler anlatılarak değil, yaşanarak öğreniliyordu.
Aradan birkaç ay geçti.
Düğün yapıldı. Fotoğraflar çekildi. Herkes mutluydu.
Fakat mutluluk uzun sürmedi.
İlk tartışmada adamın sesi yükseldi.
İlk problemde suçu hep karşı tarafa attı.
Özür dilemek yerine haklı çıkmaya çalıştı.
Genç kadın, "Bugün sinirlidir." diye düşündü.
Sonra bir daha...
Bir daha...
Bir daha...
Zaman geçtikçe tartışmalar büyüdü. Saygı azaldı. Sevgi yoruldu.
Henüz beşinci ay dolmadan boşandılar.
Bir gün kız, babasının yanına oturdu.
"Baba..." dedi.
"Sen bunu nasıl anlamıştın?"
Babası çayından bir yudum aldı.
"Bir gün pazarda yaşlı bir adama sert çıkıştığını gördüm."
"Kafede çalışan garsona küçümseyerek konuştuğunu gördüm."
"Arabada trafikte küfür ettiğini duydum."
"Sen konuşurken telefonundan başını kaldırmadığını fark ettim."
"Annen bir şey söylediğinde yüzündeki küçümsemeyi gördüm."
Genç kız şaşkınlıkla sordu:
"Bunlar bu kadar önemli miydi?"
Babası gülümsedi.
"İnsan büyük olaylarda değil, küçük davranışlarda kendini ele verir kızım."
"Çünkü karakter, kimsenin rol yapmaya gerek duymadığı anlarda ortaya çıkar."
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra babası son cümlesini söyledi:
"Sen onun seni sevdiğine baktın. Ben ise insanlara nasıl davrandığına baktım."
"Çünkü bir insanın başkalarına gösterdiği karakter, bir gün mutlaka evine de gelir."
Genç kadın o gün çok önemli bir ders öğrendi.
Meğer evlilik, sadece kalbin seçimi değilmiş.
Akıl da konuşmalıymış.
İnsan, karşısındakinin söylediklerine değil; öfkesine, sabrına, nezaketine, ailesine, çalışanlara ve en önemlisi küçük anlarda sergilediği tavırlara bakmalıymış.
Çünkü doğru insan, sadece sevilen değil; yanında huzur bulunandır.
Aşk evliliği başlatabilir. Ama onu ömür boyu ayakta tutan şey karakterdir.
Yorumlar