İnsan, çoğu zaman yalnızca gördüğüne inanır.
Gök gürlediğinde irkilir, şimşek çaktığında sığınacak bir yer arar.
Çünkü zihnimiz, yıldırımı tehlikenin simgesi olarak öğrenmiştir.
Oysa doğa, korktuğumuz şeylerin bazen en büyük iyilikleri sakladığını sessizce fısıldar.
Yıldırım, göğün öfkesi değil; yeryüzünün duasına verilmiş görünmez bir cevaptır.
Her şimşek çakışıyla gökyüzündeki muazzam enerji, havadaki azotu bitkilerin kullanabileceği bileşiklere dönüştürür.
Böylece toprağın bereketi artar, ormanlar güçlenir, çiçekler renklenir, yaşam yeniden nefes alır.
Biz korkuyla başımızı eğdiğimiz anda doğa, sessizce geleceğini inşa etmektedir.
Hayat da böyledir.
En sert fırtınalarımız, çoğu zaman karakterimizin en verimli topraklarını hazırlar.
Acılar, sabrı; kayıplar, kıymet bilmeyi; zorluklar ise insanın içindeki görünmeyen gücü ortaya çıkarır.
Tohum karanlık toprağa gömülmeden filizlenmez.
İnsan da bazen yalnızlığın, belirsizliğin ve sancının içinden geçmeden olgunlaşamaz.
Belki bugün hayatınızda çakan yıldırım; bir başarısızlık, bir ayrılık, bir hastalık ya da beklenmedik bir kayıptır.
İlk bakışta sadece karanlık görünür.
Fakat zaman geçtikçe anlarsınız ki o olay, sizi daha güçlü, daha olgun ve daha dirençli bir insana dönüştürmüştür.
Doğa bize çok eski bir gerçeği hatırlatıyor:
Her parlak ışık yakmaz; bazıları yaşatır.
Her fırtına yıkmaz; bazıları toprağı besler.
Her acı tüketmez; bazıları insanın ruhuna yeni bir hayat verir.
Bu yüzden hayatınıza düşen her yıldırımı sadece korkuyla izlemeyin.
Belki de tam o anda görünmeyen bir dönüşüm gerçekleşiyordur.
Belki umutlarınızın kökleri biraz daha derine iniyor, sabrınız biraz daha güçleniyor, karakteriniz biraz daha sağlamlaşıyordur.
Çünkü bazen gökyüzü, en büyük hediyelerini alkışlarla değil; gürültüyle gönderir.
Ve hayatın en kıymetli mucizeleri, ilk bakışta felaket gibi görünen anların içinde saklıdır.
Yorumlar