Bir öğrenci sınava kalemsiz geliyorsa mesele çoğu zaman kalem değildir.
Asıl mesele, çocuğun gözünde eğitimin artık bir değer taşımamasıdır.
Çünkü çocuklar söylediklerimize değil, yaşadıkları hayata bakar.
Bir tarafta yıllarca okuyup iş bulamayan gençleri görür;
diğer tarafta okumadan, üretmeden, emek vermeden kısa yoldan yükselenlerin alkışlandığını izler.
Sonra biz dönüp onlara “Ders çalış, geleceğini kurtar” deriz.
Ama cümle inandırıcılığını çoktan kaybetmiştir.
Bugünün en büyük eğitim sorunu müfredat, sınav ya da teknoloji değildir.
En büyük sorun; toplumun başarıyı bilgiyle, emekle ve karakterle değil, yalnızca parayla ölçmesidir.
Çocuk şunu görür:
“Okuyan da para peşinde, okumayan da para peşinde… O halde neden uğraşayım?”
İşte kopuş tam burada başlar.
Yeni nesil veli profili de çoğu zaman bu kopuşu fark etmek yerine sorumluluğu öğretmene yükler.
Çocuğun kitap okumamasından öğretmen, saygısızlığından öğretmen, başarısızlığından öğretmen sorumlu tutulur.
Oysa öğretmen bir tohumu büyütebilir; ama toprağı oluşturamaz.
Evde emek küçümseniyorsa,
ekranda kolay başarı yüceltiliyorsa,
toplumda bilgi yerine şöhret alkışlanıyorsa;
öğretmenin sesi bir süre sonra duvara çarpıp geri döner.
Bugün eğitimin karşısındaki en büyük rakip cehalet değil;
anlamını kaybetmiş başarı anlayışıdır.
Çocuklara sürekli para kazanmayı anlatıp öğrenmenin değerini unutturursak,
okulu sadece diploma alınacak bir binaya indirgeriz.
Oysa eğitim; bir meslek kazandırmanın ötesinde
insan olmayı, düşünmeyi, sorgulamayı ve karakter inşa etmeyi öğretmelidir.
Yeniden düşünmek zorundayız:
Çocuklarımızı yalnızca iyi para kazanan insanlar olarak mı yetiştiriyoruz,
yoksa değer üreten insanlar olarak mı?
Bu sorunun cevabı değişmedikçe;
ne müfredat, ne sınav sistemi, ne de öğretmen değişimi gerçek bir dönüşüm sağlayabilir.
Çünkü mesele kalemi unutan çocuk değil;
eğitimin anlamını unutan toplumdur.
Ve tam da bu yüzden:
Paranın amaç olduğu yerde, eğitim kendi sesini kaybeder…
Yorumlar