Meslek hayatımın ilk yıllarıydı.
Okulun bahçesinde yıllanmış bir çınar ağacı vardı. Gövdesi o kadar kalındı ki üç öğrenci el ele verse ancak sarabiliyordu. Bir gün okulun hizmetlisi ağacın gövdesine dolanmış sarmaşıkları temizliyordu.
Merak edip sordum:
"Ne güzel yeşermişler, neden kesiyorsunuz?"
Elindeki makası bırakıp gülümsedi:
"Öğretmenim, uzaktan bakınca ağacı süslüyor gibi görünürler. Ama yakından bakarsan onun suyunu, gücünü ve nefesini çalarlar."
O gün duyduğum bu cümle yıllar sonra eğitim hayatında karşılaştığım bazı insanları anlamamı sağladı.
Çünkü okullarda da iki tür insan vardır:
Birinci grup çınar gibidir.
Gölge olur, korur, büyütür.
Yeni başlayan öğretmenin elinden tutar. Hata yaptığında herkesin içinde mahcup etmez. Öğrencinin başarısını kendi başarısı gibi anlatır. İdareciyse koltuğunu güç gösterisine dönüştürmez; öğretmenin işini kolaylaştırır.
İkinci grup ise sarmaşık gibidir.
Yanınızda durur ama sizi büyütmek için değil, sizden beslenmek için.
Yaptığınız projeyi sahiplenir.
Emek verdiğiniz çalışmayı kendi fikri gibi sunar.
Sorun çıktığında ortadan kaybolur.
Başarı geldiğinde ise en önde fotoğraf verir.
İlk bakışta ikisini ayırt etmek zordur.
Çünkü ikisi de aynı cümleleri kurabilir.
İkisi de size "yanındayım" diyebilir.
İkisi de omzunuza dostça dokunabilir.
Ama zaman, insanların gerçek karakterini ortaya çıkaran en dürüst aynadır.
Yıllar boyunca şunu gördüm:
Gerçek eğitimciler öğrencilere sadece bilgi öğretmez.
İnsan yetiştirir.
Gerçek idareciler sadece bina yönetmez.
Güven inşa eder.
Gerçek meslektaşlar ise sizin ışığınızdan rahatsız olmaz; aksine daha çok parlamanız için pencereyi açarlar.
Okullarda en değerli şey akıllı tahta, yeni bina ya da teknolojik imkânlar değildir.
En değerli şey, birbirinin omzuna yük değil destek olan insanlardır.
Çünkü eğitim dediğimiz şey aslında insanın insana emanet edilmesidir.
Ve o emaneti taşıyanların kim olduğu, bir okulun kaderini belirler.
Bu yüzden meslek hayatında karşınıza çıkan herkese değil, karakteri zamanla ortaya çıkan insanlara güvenin.
Çınarları tanıyın.
Sarmaşıklara dikkat edin.
Çünkü bazı insanlar büyümenize yardım eder;
bazıları ise büyümenizden beslenir.
Ve yazıyı, yıllardır dilimizde dolaşan o güzel dizelerle bitirelim:
Dost dediğin bahar gibi, açtırır gönül dalını,
Dost dediğin yağmur gibi, yeşertir kurak bağını.
Sarmaşık çoktur hayatta, sarılır da boğar seni,
Çınar olan dost bulursan, gölgesinde yaşa seni...
Yorumlar